Rozdział1

Rozdział 1

   Jechałam ulicami miasta w stronę liceum, do którego się zapisałam. Wiedziałam, że dzięki temu wtopię się w tłum uczniów i nikt ważny nie zauważy mojej obecności.  W oddali widziałam już durzy budynek szkoły. I na ten widok naszły mnie wspomnienia. Mój pierwszy raz w szkole w Angli… I to jak dawniej kobiety nie musiały w ogóle uczęszczać do takich placówek. Dawniej liczyło się tylko to czy dama umie się zachować w towarzystwie, czy potrafi wyszywać i wie jak się zachować jak przystało na panią domu. Nie ważne było wykształcenie kobiety. Tylko mężczyźni mieli przywilej zdobywania wiedzy. Tak naprawdę przez bardzo długi czas kobieta była traktowana jak przedmiot. Choć w niektórych kulturach kobiety były niezwykle cenione… Uśmiechnęłam się do wspomnień. Nie wszystkie były złe, choć tylko mała część nie napawała mnie drżeniem.

    Wjechałam na szkolny parking i od razu zauważyłam, że mój samochód wywołał małą sensacje. Wiedziałam, że uczniowie nie widują tutaj często takich samochodów. Bo choć Jackson nie było biednym miastem nie było tutaj wielu naprawdę zamożnych ludzi.

   Zaparkowałam i nieśpiesznie wysiadłam z samochodu. Wzięłam torbę z książkami leżącą dotychczas na siedzeniu pasażera i ruszyłam powoli w stronę drzwi. Weszłam do zatłoczonego już budynku i skierowałam się prosto do sekretariatu po swój plan zajęć. Przekroczyłam próg drzwi z ciemnego drewna i znalazłam się w ładnym, schludnie urządzonym gabinecie. Za biurkiem siedziała pulchna kobieta w średnim wieku. Od razu wiedziałam, że jest typem kobiety, która co niedziela chodzi do kościoła i chętnie pomaga innym. Spojrzała na mnie znad okularów i uśmiechnęła się wesoło.

   - Ty pewnie jesteś Rose – powiedziała ciepłym i życzliwym głosem. – Zaraz podam Ci plan zajęć. – Zaczęła grzebać w szufladach biurka mamrocząc pod nosem, że zawsze nie ma czasu w nich poukładać. Po chwili wyciągnęła w moją stronę małą kartkę papieru.

   - Dziękuję – uśmiechnęłam się do kobiety uważając, aby nie zauważyła moich kłów.

    Zaraz potem będąc już na korytarzu zerknęłam na plan, który ściskałam w ręce. Jako pierwszą miałam chemię w sali 13. Szybko ruszyłam w jej stronę wiedząc, że za chwilę zacznie się lekcja. Idąc korytarzem mijałam gabloty z licznymi pucharami za osiągnięcia sportowe i zdjęcia zasłużonych uczniów. Byli wśród nich geniusze i sportowcy jak i ci utalentowani w kierunku artystycznym.

   Przystanęłam na dłużej przed jednym ze zdjęć. Przedstawiało ono przystojnego mniej więcej szesnastoletniego chłopaka o blond czuprynie i pięknych niebieskich oczach. Jego zmysłowe usta były wygięte w szerokim uśmiechu tryumfu a w rękach trzymał powód tego uśmiechu i błysku w oczach, wielki złoty puchar świadczący o sukcesie. Jeszcze przez chwilę stałam patrząc na zdjęcie, po czym dalej ruszyłam korytarzem.

    W końcu dotarłam do sali, w której miałam lekcje. Nauczyciela jeszcze nie było, o co zresztą wcale się nie martwiłam. Wiedziałam, że zdążę bez najmniejszych problemów. Przekroczyłam próg pomieszczenia i rozejrzałam się ciekawie. Cały pokój był pomalowany na biało, a z przodu klasy na podwyższeniu stało solidne biurko. Na nim z kolei stały najróżniejsze pomoce naukowe od zwykłych probówek po zaawansowane technicznie przyrządy. W całej Sali było ze dwadzieścia ławek a na każdej stał jeden mikroskop. Na zajęcia przyszło już sporo uczniów i wielu przyglądało mi się z ciekawością. Ja jednak zignorowałam ich spojrzenia i z torbą przewieszoną przez ramię ruszyłam do ławki na samym końcu.

   Wsunęłam się na miejsce akurat w momencie, gdy wszedł nauczyciel. Był on mężczyzną w średnim wieku z włosami przyprószonymi siwizną. W rękach trzymał podręcznik i plik kartek, na których zapewne były notatki. Wiedziałam z planu lekcji, że nazywa się Albert Philips. Ułożył schludnie kartki i książkę na biurku i odwrócił się przodem do uczniów.

   - Dzień dobry moi drodzy – odezwał się skrzekliwym głosem. – Dziś jest nasza pierwsza lekcja w tym roku i od razu uprzedzam, że nie będzie tak łatwo jak dawniej. Teraz będziecie musieli się naprawdę postarać, aby uzyskać przyzwoite stopnie.

   Po klasie rozległ się zbiorowy jęk. Uśmiechnęłam się pod nosem na myśl, że ci biedni ludzie martwią się tylko o to czy uda im się zdobyć zadowalające oceny. Ja przez lata miałam o wiele większe zmartwienia niż nauka. Chociaż w ostatnich latach bardzo uzupełniłam swe braki w wiedzy to nie znaczy, że kiedyś nie martwiłabym się na ich miejscu. Dla nas wampirów zdobywanie nowych umiejętności i wiedzy nie stanowiło najmniejszego problemu. Musieliśmy szybko się uczyć, aby się przystosować, więc naukę z wielu wieków potrafiłam przyswoić w kilka tygodni. Choć oczywiście dawniej byłam na bieżąco z wynalazkami i odkryciami to nie przykładałam do nich zbyt wiele uwagi. Dopiero kilka lat temu odkryłam w sobie zamiłowanie do nauki oraz książek.

   Moje rozmyślenia przerwało gwałtowne otwarcie się drzwi. Do środka wpadła niska rudowłosa dziewczyna. Rozejrzała się po pomieszczeniu i jęknęła zauważając, że nauczyciel już się zjawił.

   - Panna Jons jak miło, że zaszczyciła nas pani swoją obecnością – powiedział zgrzytliwie profesor.

   - Przepraszam Pana! Zaspałam i przez to nie zdążyłam dojechać na czas… - tłumaczyła się gorączkowo dziewczyna.               – To się więcej nie powtórzy – obiecała.

   - Mam nadzieję – odparł surowo.

   Dziewczyna szybko wsunęła się w pustą ławkę stojącą tuż obok mnie. Siadając spojrzała na mnie ciekawie jak z resztą każdy w tej placówce. Uśmiechnęła się do mnie ukazując rząd śnieżnobiałych równych zębów. Odpowiedziałam lekkim uniesieniem kącików ust. Nie zamierzałam zawierać tutaj nowych znajomości. Wiedziałam, że to nie miałoby sensu gdyż ja w pewnym momencie będę musiała zniknąć z życia tych wszystkich osób bezpowrotnie. Poza tym wolałam nikogo nie narażać, bo choć Sergius nie żyje to nie znaczyło, że nie miałam już żadnych wrogów.

   Przez resztę lekcji jednym uchem słuchałam słów nauczyciela a resztę mojej uwagi pochłaniały wspomnienia…

   Stałam przed oknie i patrzyłam na jadące drogami w oddali konie, i powozy. Wszyscy się gdzieś spieszyli zamiast zwolnić, choć na chwilę i przyjrzeć się mijanym scenerią. Wielkie zamki w oddali pastwiska i góry na choryzoncie...

   Usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi i z uśmiechem na ustach odwróciłam się do Sergiusa. Był ucieleśnieniem kobiecych marzeń. Wysoki i umięśniony o stalowo niebieskich oczach pod wysokim czołem, twarda szczęka zdradzała upór i determinację. Wiedziałam, że sama wyglądam pięknie w jasnobłękitnej sukni z włosami koloru czekolady upiętymi wysoko na głowie.

   - Witaj moja pani – rozległ się głęboki głos. – Mam nadzieję, że miło spędziłaś czas pod moją nieobecność?

   - Owszem, ale mogłoby być o wiele lepiej gdybyś mi towarzyszył – odpowiedziałam patrząc na niego z uwielbieniem.

   Sergius podszedł do mnie i wziął mnie w ramiona a ja wdzięczna oparłam się o niego. Wiedziałam, że nie był dobrą osobą, ale ja go uwielbiałam…

   Potrząsnęłam głową chcąc pozbyć się natrętnych wspomnień, które nie dawały mi spokoju już od tygodni. Nie wiedziałam, czemu ostatnio stały się tak dokuczliwe. Świadomość, że kiedykolwiek mogłam kochać takiego potwora napawała mnie obrzydzeniem do samej siebie.

   Wreszcie lekcja dobiegła końca i wszyscy ruszyli do wyjścia. Czekałam aż większość opuści klasę i dopiero wtedy wzięłam torbę na ramię i powoli ruszyłam w stronę drzwi.
- Hej zaczekaj! – Usłyszałam głos dziewczyny, która się spóźniła.

   Obejrzałam się przez ramię i ujrzałam rudowłosą zbliżającą się do mnie w szerokim uśmiechem na twarzy w kształcie serca.

   - Cześć – powiedziała, gdy się zrównałyśmy. – Jestem Sara a ty pewnie jesteś Rose – a gdy skinęłam tylko głową kontynuowała. – Wiesz skoro jesteś tu nowa to pewnie potrzebujesz kogoś, kto cię oprowadzi a wiem, że teraz masz wolną godzinę.- Spojrzałam na dziewczynę a widząc nadzieję na jej twarzy po prostu nie mogłam jej odmówić, mimo że nie miałam najmniejszej ochoty na żadne oprowadzanie, lecz skinęłam głową i pozwoliłam się jej poprowadzić.

   Szłyśmy korytarzami a Sara mówiła gdzie jest, jaka sala i gdzie jest stołówka. Wyszłyśmy na zewnątrz i od razu zostałam skierowana w stronę widocznego w pewnej odległości od nas boiska do footballu. Nawet z tej odległości widziałam postacie poruszające się po boisku, co świadczyło o odbywającym się właśnie treningu. Sara w miarę zbliżania się do boiska stawała się coraz bardziej podekscytowana.

   - Ciekawe czy Dorian jest dziś na treningu… - mruczała do siebie. – Jest taki przystojny – westchnienie.

   Spojrzałam zaciekawiona na moją towarzyszkę a ta widząc moje spojrzenie zarumieniła się po koniuszki włosów. Było to na swój niewinny sposób urocze. Uśmiechnęła się speszona.

   - Przepraszam pewnie wydaję ci się jakąś idiotką… Ciągle mówię i jestem taka zdenerwowana a ty… - spojrzała na mnie z czymś w rodzaju podziwu. – Jesteś taka spokojna i cicha. Ludzie ciągle mi powtarzają, że za dużo mówię i jestem wkurzająca.

   - Wcale nie – słowa ku mojemu zdumieniu same wypłynęły mi z ust. – Miło mieć kogoś, kto jest taki żywiołowy. Od dawna spędzam czas z samymi ponurakami, więc to miła odmiana – uśmiechnęłam się do niej podnosząc kąciki ust.

   - Naprawdę? – Sara wyglądała jak dziecko, które pod choinkę dostało wymarzony prezent. Znów się do mnie uśmiechnęła i szybko poprowadziła dalej.

   Gdy dotarłyśmy na skraj murawy mecz treningowy trwał w najlepsze. Walka była zacięta i widać było, że choć to nie prawdziwy mecz to obie drużyny chcą wygrać. Zawodnicy byli zawzięci a niektórzy nawet brutalni. Oglądałam mecz z prawdziwym zainteresowaniem. Rzadko zdarzało mi się oglądać coś takiego. Nim się zorientowałam mecz się skończył i rozległ się gwizdek trenera oznajmiający koniec zajęć. Wygrani klepali się po plecach i śmiali radośnie natomiast ci drudzy marudzili i obiecywali zemstę.

   Nagle jeden chłopak odłączył się od reszty i ruszył prosto w naszą stronę. Kątem oka zauważyłam, że radosny uśmiech dziewczyny obok mnie jeszcze się poszerza. Poza tym wyczułam zapach jej szczęścia wiszący w powietrzu. Już po chwili domyśliłam się, że idący do nas zawodnik to Dorian, o którym mówiła z takim entuzjazmem Sara. Gdy do nas podszedł zdjął kask i moim oczą ukazała się jego twarz… Jasne włosy i niebieskie jak niebo w bezchmurny dzień oczy to wszystko co z początku zauważyłam. Potem doszły zmysłowe usta i zacięta szczęka. Jego zapach był następnym co zauważyłam, mieszanka igieł sosnowych i zdecydowanego męskiego piżma. Zszokowana rozpoznałam w nim chłopaka ze zdjęcia.

   - Cześć Saro – chłopak uśmiechnął się do dziewczyny. – Przedstawisz mnie swojej koleżance?

   - Cześć Dorian… - powiedziała cicho Sara a potem zwróciła się do mnie – Rose to jest Dorian. Dorianie to Rose – dokonała pośpiesznie prezentacji.

   Spojrzałam znów na Doriana i poczułam jak serce bije mi szybciej. Wyciągnęłam rękę i uścisnęłam jego już wyciągniętą dłoń. Uśmiechnął się do mnie a żołądek fiknął mi koziołka. Nie rozumiałam, co się ze mną dzieje… Od lat szczyciłam się opanowaniem i takie zachowanie mojego ciała z powodu jednego chłopaka było po prostu szokujące!

   - Miło mi cię poznać Rose – powiedział patrząc mi głęboko w oczy.